| Aktualizacje | pokaż szczegóły » | | 05.10.2006 | Załączono zdjęcia egzemplarza pochodzącego z Warszawy. [aktualizacja dokonana przez –– konjo] | | 09.10.2006 | Dodano do tekstu kolejne zdjęcia warszawskiego Berlita PR100MI 3873. [aktualizacja dokonana przez –– konjo] | | 29.10.2006 | Zastąpiono jedno ze zdjęć egzemplarza warszawskiego. [aktualizacja dokonana przez –– Phobos] | | 07.01.2007 | Dodanie informacje o skrzyni biegów [aktualizacja dokonana przez MC] |
|
| Więcej informacji... | | producent: | Berliet | | model: | PR100 | | długość: | 11 230 mm | | szerokość: | 2 500 mm | | wysokość: | 2 900 mm | | masa własna: | 8 300 kg | | masa całkowita: | 15 400 kg | | ilość osi: | 2 | | ilość i układ drzwi: | 2 (2-2-0) | | wys. podłogi na przednim zwisie: | 645 mm | | wys. podłogi na tylnim zwisie: | 670 mm | | silnik: | Berliet V800 | | układ silnika: | leżący na zwisie tylnym, 8,82 dm3 | | moc silnika: | 124 kW / 170 KM | | skrzynia biegów: | Wilson HVD 60 ME; Wilson BXSA 108 | | miejsc siedzących: | 29 | | miejsc ogółem: | 97 | | lata produkcji: | brak danych | | zakupiono, w eksploatacji: | 3/0 | | porównaj z... » |
|  Francuska myśl techniczna 1019x474; 77.2 KB | W dniu 1 sierpnia 1972 roku została podpisana w Warszawie polsko-francuska umowa licencyjna na produkcję w Jelczu nowoczesnego autobusu miejskiego, opartego na autobusie Berliet PR-100, którego produkcja została uruchomiona w zakładach Vénissieux we Francji w końcu 1971 roku. W niespełna 5 miesięcy po podpisaniu tej umowy w zakładach w Jelczu wybudowano pierwszych 20 autobusów PR100 wykonanych według standardu A, czyli że udział polskich części nie przekroczył 5%. W następnym roku zbudowano ich 280, a w 1974 już 420, w tym 240 według standardu D (40,2% udział importu) i takie właśnie autobusy trafiły do Szczecina. W 1975 roku zakończono produkcję tego modelu budując 520 autobusów PR100 według standardu E, czyli zaledwie 39,6% części z importu. Pierwsze Berliety PR100 ruszyły w Warszawie w niedzielę 6 stycznia 1973 roku na linię pośpieszną A. W sumie Warszawa otrzymała najwięcej tych autobusów, bo prawie 800 szt. na 1.240 wyprodukowanych.
 Berliet PR100 w nieczynnej już warszawskiej zajezdni Chełmska 1024x762; 205.7 KBBerliet PR100 był nowoczesnym autobusem miejskim o długości 11,23 m, szerokości 2,5 m i wysokości 2,915 m, zaś rozstaw osi 5,6 m. Autobus mógł przewozić łącznie 97 pasażerów, w tym 29 na miejscach siedzących. Umieszczenie silnika w tylnej części autobusu pozwala na maksymalne wykorzystanie wnętrza i obniżenie podłogi do 645 mm, co w istotny sposób ułatwia wsiadanie i wysiadanie. Autobus wyposażono w dwoje szerokich, dwustrumieniowych drzwi o szerokości wewnętrznej 1 200 mm.
Zawieszenie kół było pneumatyczne, przednie koła miały niezależne zawieszenie. Mechanizm kierownicy wyposażono we wspomaganie hydrauliczne, tak że dźwignia zmiany biegów była niewielka i umieszczona tuż przy kierownicy. PR100 był o 60 cm dłuższy od Jelcza MEX272 ale dzięki o 100 cm krótszemu rozstawowi osi był bardzo zwrotny. Autobus miał bardzo skuteczny dwuobwodowy, powietrzny układ hamulcowy z hamulcem bezpieczeństwa oraz w nie mniej skuteczny system ogrzewania i przewietrzania. Konstrukcja nadwozia autobusu była samonośna i wykonana ze spawanych rur stalowych. Zastosowano okna o dużej powierzchni, zarówno z przodu jak i po bokach pojazdu. Autobus napędzany był silnikiem Berliet V800 o mocy 170 KM, co przy masie własnej 8,3 tony i masie całkowitej 15,4 tony pozwalało na osiągnięcie prędkością 71 km/godz. Berliety w miejskiej wersji wyposażone były w hydrauliczne sprzęgło i półautomatyczną skrzynię biegów Wilson, w międzymiastowej sprzęgło sterowane pneumatycznie i skrzynię biegów Berlieta. W praktyce skrznki Wilsona okazały się niezwykle awaryjne, i były zastępowane skrzyniami na licencji ZF.
 Wnętrze przedniej części warszawskiego Berlieta PR100 800x600; 91.4 KBPrzekrój wnętrza i rozplanowanie siedzeń w tym autobusie wskazuje na jego miejskie przeznaczenie, gdzie najważniejszą cechą jest możliwość szybkiej komunikacji, czyli wymiany pasażerów autobusu na przystanku. W autobusie tym możliwe było łatwe wniesienie nawet kilku wózków z dziećmi i ich bezpieczny przewóz (wydzielone miejsca po lewej stronie pojazdu. Dla pasażerów jadących na dłuższych odcinakach przewidziano miejsca siedzące w tylnej części pojazdu. Pomimo dołożonych starań na polskie warunki 2 pary drzwi to było za mało. Wymiana pasażerów okazała się utrudniona, a konstrukcjenie wytrzymywały obciążeń na polskich drogach. Przekrój wnętrza autobusu wskazuje na odpowiednie jego rozplanowanie również w przekroju pionowym. Uwzględniono wzrost pasażerów. Z tych też powodów wysokość i powierzchnia okien bocznych pozwalała na obserwację trasy przez wszystkich pasażerów stojących oraz oczywiście i tych siedzących, nawet w tylnej części autobusu.
 Warszawski Berliet PR100 podczas przejazdu specjalnego 1024x768; 230.6 KBTrwałość autobusu miała wynosić co najmniej 10 lat i 700 000 km przebiegu. W praktyce, w polskich warunkach okazała się o wiele mniejsza. I tak autobusy te w Szczecinie, pomimo wielkiej dbałości o nie, były eksploatowane zaledwie przez 6 lat. Potwierdziły to również doświadczenia Warszawy, gdzie ostatni autobus PR100 skasowano w 1983 roku, a ostatnia dostawa była w 1975 roku, a więc trwałość ich była mniejsza od 10 lat (najwyżej 8 lat, czyli tyle samo co Jelcz MEX272). A. Rummel - Polskie konstrukcje i licencje motoryzacyjne w latach 1922 - 1980
opracowanie: Marek Molewicz
Patrz także: Jelcz PR110, Jelcz M11, Jelcz L11, Jelcz 120M
1973 listopad - Rozpoczęcie eksploatacji 3 pierwszych i jedynych w Szczecinie autobusów Berliet PR100. Encyklopedia Szczecińskiej Komunikacji wersja 3.0 Wszelkie prawa zastrzeżone. |