Encyklopedia

description Ikarus 260

dodane 12.04.2005, godz. 16:26 przez zdjęcie profilowe użytkownika konjo konjo; zmodyfikowane 31.03.2020, godz. 13:15 przez zdjęcie profilowe użytkownika man man

19.10.2006
Dołączono zdjęcie egzemplarza z PKS Gryfice. zdjęcie profilowe użytkownika konjo konjo

Ikarus 260 jest odmianą solową jednego z najbardziej popularnych autobusów na świecie: przegubowej wersji oznaczonej symbolem Ikarus 280. Pojazd cieszył się sporym wzięciem w Polsce i innych krajach RWPG. Produkcję podjęto w roku 1972, natomiast ostanie egzemplarze wyjechały z fabryki trzydzieści lat później. Import rozpoczęto bardzo szybko i krótka wersja Ikarusa zagościła na naszych drogach już w roku 1974.

zdjęcie
Autobusy tego typu były konstrukcją wysokopodłogową zbudowaną na bazie kratownicy, silnik był umieszczony poziomo między osiami. Cechą charakterystyczną produktów Ikarusa z serii 2xx była wyjątkowa odporność i długowieczność. Początkowo chwalono je za komfort jazdy, dobre rozplanowanie wnętrza, wytrzymałość, solidność wykonania i sprawnie działające wspomaganie kierownicy. 

Pierwszymi odbiorcami były: Bielsko Biała, Częstochowa i Katowice, a ówczesny model oznaczony był symbolem 260.04. Pojazdy te, podobnie jak Ikarusy 280.26, wyposażano w silniki RABA D2156 HM 6U i mechaniczne skrzynie biegów. Swoistą ciekawostką jest fakt, że bardzo uprzywilejowana wówczas Warszawa, pochłaniała w tym czasie większość produkcji licencyjnych Jelczy Berlietów PR110, tak więc nowe węgierskie autobusy zawitały w stolicy dopiero w roku 1981. Ostatnie dostawy podtypu .04 datują się na rok 1992 i zamknęły się w przybliżeniu w liczbie 3470 sztuk (w tym około 1500 dla WPK Katowice i ponad 1000 dla Warszawy). Dodatkowo w latach 1993-94 zakupiono 105 sztuk zmodernizowanej wersji .73 wyposażonej w nowy silnik RABA D10TS i automatyczną skrzynię biegów ZF lub Voith.

zdjęcie
Szczecin nigdy nie znalazł się na liście nabywców solowych Ikarusów, i w związku z tym wozy te nie służyły w regularnej komunikacji. Zajezdnie naszego miasta zapełniły się natomiast Jelczami M11, wykonywanymi na podwoziach 260-ek dostarczanych w latach 1985-1990 w ramach polsko-węgierskich rozliczeń. Niestety słabe zabezpieczenie antykorozyjne i wykończenie Jelczy, zdawały się nie potwierdzać długowieczności oryginału. Historia jednak lubi zataczać kręgi i Ikarusy 260 dotarły do Szczecina za pośrednictwem PKS Gryfice, który był jednym z przewoźników obsługujących linie darmowe. Przedsiębiorstwo odkupiło używane autobusy z NRD. Pojazdy były przedstawicielami podtypu .43. Ich dość charakterystyczną i specyficzną dla Niemiec cechą, było posiadanie zaledwie dwóch par drzwi czteroskrzydłowych. Autobusy wykonane były jako lokalne i posiadały otwarte stanowisko pracy kierowcy, wygodniejsze fotele i mniejszą ilość otwieranych okien. 


na podstawie: Przegubowiec, IGKM oraz informacji własnych
opracował: konjo

Zobacz też: Ikarus 280, Jelcz L11, Jelcz M11