Encyklopedia

description Norymberski tramwaj motorowy serii 100-140

dodane 14.04.2009, godz. 0:16 przez zdjęcie profilowe użytkownika kajetansz kajetansz

Z powodu zbyt małej ilości tramwajów zdolnych do obsłużenia pod koniec XIX wieku norymberskich ulic wszystkie naprawy musiały odbywac się w nocy. Z tego powodu istniała potrzeba zamówienia kolejnych tramwajów. W 1899 roku z norymberskiej fabryki MAN dostarczono 24 czteroosiowe tramwaje motorowe. Za ich elektrykę odpowiedzialne były firmy Schuckert i Union. Tramwajom nadano numery 100 – 123, jednak już w 1900 roku tramwaj o numerze 100 przenumerowano na 124. Kolejne 16 tramwajów tego samego typu dostarczono w 1900 roku.

Wagony te były pierwszymi wagonami w Norymberdze o wózkach typu „Maximum”, a jednocześnie fabrycznie nowymi z zabudowanymi platformami. Budowa pudła była drewniana, a wewnątrz znajdowały się dwie ławy ustawione pod oknami. Pod jednym z siedzisk zamontowano piecyk opalany węglem służącym do ogrzewania wnętrza tramwaju w zimne dni. Ciekawostką jest fakt, że dach tramwajów I jak i II serii różnił się między sobą. Tramwaje dostarczone w 1899 roku posiadały wywietrzniki tylko nad przedziałem pasażerskim, natomiast te dostarczone w 1900 wywietrzniki miały również nad platformami tramwaju. Na każdym końcu wywietrznika była umieszczona tablica kierunkowa oświetlona lampą olejną. O 1904 roku wszystkie lampy olejne w tramwajach zostały zastąpione lampami zasilanymi energią elektryczną.

Długość wywietrzników była nie jedną różnicą między dwoma seriami dostarczonymi do Norymbergi. Inną różnicą były zastosowane hamulce. W tramwajach z 1899 roku hamulce były na sprężone powietrze i zostały wyprodukowane przez firmę Standard Air Brake, natomiast tramwaje z 1900 roku posiadały elektrycznie zasilane hamulce prądem. Dodatkowo pojazdy z pierwszej serii posiadały hamulce bezpieczeństwa zasilane prądem o przeciwnej polaryzacji, a od 1912 roku otrzymały elektryczne zasilanie hamulców w tramwajach doczepnych. Poza tym wszystkie pojazdy posiadały hamulce ręczne. Dodatkowo tramwaje o numerach 125 – 127 i 135 – 140 posiadały hamulce tarczowe.

W trakcie swojej eksploatacji wagony te przechodziły rozmaite modernizacje. M. In. w 1913 roku za pantografu rolkowego tramwaje otrzymały lirowy odbierak prądu. Rok później zamiast szyldu wskazującego kierunek końcowy tramwaje otrzymały obrotowy szyld. Tramwaje te początkowo kursowały między Norymbergą a Fürth, a następnie tylko po norymberskich ulach na których kursowały w ruchu liniowym do 1930 roku, a następnie do 1946 roku jako pojazdy gospodarcze. Do naszych czasów nie zachował się żaden egzemplarz opisywanego tramwaju.
na podstawie:
Binder Robert, Wentzel Ernst „Der Stadtverkehr in Nürnberg und Fürth von 1881 bis 1981”, VAG Verkehr-Aktiengesellschaft, Nürnberg 1988
Höltge Dieter, Kochems Michael “Straßen- und Stadtbahnen in Deutschland Band 10: Bayern”, EK—Verlag GmbH, Freiburg 2006
Neuer Andreas, Pickl Peter, Wentzel Ernst “Die Nürnberg-Fürther Straßenbahn im Wandel der Zeiten. Ein Streifzug durch das Historische Straßenbahndepot St. Peter”, Freunde der Nürnberg-Fürther Straßenbahn e. V.”, Nürnberg 2005
opracował Kajetan Szmuciński