Encyklopedia

description Solaris Urbino 18 Hybrid

dodane 30.12.2008, godz. 23:52 przez MarcinB; zmodyfikowane 13.04.2009, godz. 21:24 przez zdjęcie profilowe użytkownika mike_1994 mike_1994

Swoją światową premierę, prototyp tego modelu miał w roku 2006 na targach w Hanowerze. Na przełomie lat 2006 i 2007 prototyp wszedł do produkcji. W połowie roku 2008, w SU18H dokonano znacznych modernizacji dotyczących konstrukcji, a nowy pojazd producent zaczął określać mianem II generacji. Solaris Urbino 18 Hybrid, został zbudowany w oparciu o układ hybrydowy, produkowany przez firmę Allison Transmission, która zdobyła doświadczenie na rynku północnoamerykańskim przy budowie kilkuset autobusów tego typu. Silnik wysokoprężny dostarczyła firma Cummins.

Konstrukcja



Dzięki zaawansowanemu sterowaniu, silnik spalinowy cały czas pracuje w optymalnym zakresie swoich charakterystyk, natomiast nadwyżka jego mocy ładuje baterie podczas jazdy i hamowania. Podstawowym elementem w układzie napędowym autobusów I generacji był silnik wysokoprężny firmy Cummins ISLe4 o pojemności 8,9 dm3 i mocy 340 KM. Drugim elementem układu napędowego to system Ep 50 wyprodukowany przez firmę Allison Transmission. Istotą układu jest połączenie silnika spalinowego z dwoma silnikami elektrycznymi o mocy 75kW każdy, poprzez moduł Ev DRIVE. Jest to centralny element układu hybrydowego, w którym dokonywane jest sumowanie momentu silnika spalinowego oraz silników elektrycznych. Składa się on z dwóch silników elektrycznych, dwóch synchronicznych sprzęgieł oraz trzech przekładni planetarnych. Moduł Ev wygląda jak tradycyjna skrzynia biegów. Istotnym elementem systemu hybrydowego jest podwójny moduł przetwornicy DPIM (Dual Power Inverter Module) czyli dwie przetwornice AC/DC - DC/AC chłodzone olejem. Całością napędu hybrydowego zawiaduje jednostka sterująca. Tworzą ją dwa moduły sterujące firmy Allison Transmission serii 1000/2000. Pierwszy z modułów zarządza i kontroluje pracę napędu hybrydowego, natomiast drugi moduł odpowiada za współpracę z innymi układami w pojeździe. Autobus wyposażono w układ rekuperacji energii . Pozwala on na gromadzenie w bateriach energii elektrycznej wykorzystywanej później w trakcie przyspieszania autobusu. Baterie magazynujące energię (niklowo-metalowo-wodorowe NiMH) oraz inverter umieszczono na dachu nad pierwszym członem autobusu. Silniki umieszczono w komorze zbudowanej w pierwszym członie, natomiast z drugiego członu zniknęła wieża, w której zabudowany jest układ napędowy konwencjonalnych autobusów.

Od połowy roku 2008 produkowane są autobusy II generacji. Powstały one na bazie konwencjonalnych Solarisów Urbino 18 III generacji. Modernizacja autobusu była duża i dotyczyła zmian w układzie napędowym oraz w konstrukcji i zabudowie autobusu. Główną zmianą w układzie napędowym była wymiana silnika na mniejszy i lżejszy. Dieslowską część napędu stanowi silnik firmy Cummins ISBe5-250B o pojemności 6,7 dm3 i mocy 250 KM. Druga część układu napędowego, czyli system Ep 50 firmy Allison pozostał bez zmian. Napęd jest przenoszony na trzecią oś autobusu. Mniejszy i lżejszy silnik wysokoprężny pozwolił na umieszczenie całego napędu hybrydowego w drugim członie autobusu w wieży. Dzięki temu zachowano układ i ilość siedzeń znanych z konwencjonalnej wersji pojazdu. W SU18H II generacji baterie i DPIM zamontowano na dachu nad i pomiędzy drugą, a trzecią osią. Dzięki temu zmieniono wygląd autobusu i poprawiono jego właściwości aerodynamiczne. Nad pierwszą osią montowany jest tylko moduł klimatyzacji.

Zalety i wady Solaris Urbino 18 Hybrid



Do głównych zalet autobusu należą:
  • zmniejszenie zużycia paliwa (w porównaniu z tradycyjnym napędem o około 23-24%)
  • zmniejszenie emisji spalin
    • do 39% mniejsza emisja No2
    • do 97% mniejsza emisja cząstek stałych
    • do 90% mniejsza emisja CO
    • do 90% mniejsza emisja związków węglowodorów
    • ogólne zmniejszenie emisji CO2
  • zmniejszenie emisji hałasu
Do głównej wady takiej konstrukcji należy zaliczyć cenę autobusu. Solaris Urbino 18 Hybrid jest około 140 000 euro droższy od konwencjonalnej wersji. Natomiast dodatkowe ogniwa baterii, znacznie zwiększają masę pojazdu.

Sprzedaż Solarisa Urbino 18 Hybrid



Pierwszy egzemplarz SU18H sprzedano w roku 2006 do Drezna. W roku 2007 trzy kolejne egzemplarze znalazły swoich nabywców. Sprzedano je do Niemiec (Bochum i Lipsk) oraz do Szwajcarii (Lenzburg w kantonie Argowia). W roku 2008, zmodernizowane już wersje trafiły do Bremy, Glonn, Hanoweru i Monachium. W Polsce dotychczas sprzedano jeden egzemplarz. 3 listopada 2008 roku, firma Solaris Bus & Coach S.A., przekazała Solarisa Urbino 18 Hybrid Miejskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu w Poznaniu.
opracował Mr_Reaper
Licencja Creative Commons
Ten artykuł encyklopedyczny jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe. Udostępnienie na licencji Creative Commons obejmuje treść artykułu i (o ile nie zaznaczono inaczej) nie dotyczy załączonych ilustracji.

Liczba pojazdów spełniających kryteria: 8
Średni wiek pojazdu: 1,00 rok
nr tab. typ rok prod. rejestracja rozp. eksp. zajezdnia ex uwagi
1892 Solaris Urbino 18 Hybrid 2018 ZS 687KE 05.02.2019 SPAK
1893 Solaris Urbino 18 Hybrid 2018 ZS 688KE 17.12.2018 SPAK
1894 Solaris Urbino 18 Hybrid 2018 ZS 689KE 24.12.2018 SPAK
1895 Solaris Urbino 18 Hybrid 2018 ZS 690KE 22.12.2018 SPAK
1896 Solaris Urbino 18 Hybrid 2018 ZS 691KE 11.12.2018 SPAK
1897 Solaris Urbino 18 Hybrid 2018 ZS 692KE 10.12.2018 SPAK
1898 Solaris Urbino 18 Hybrid 2018 ZS 693KE 20.12.2018 SPAK
1899 Solaris Urbino 18 Hybrid 2018 ZS 694KE 19.12.2018 SPAK