Encyklopedia

description Protram 205WrAs

dodane 29.04.2007, godz. 20:45 przez zdjęcie profilowe użytkownika Mario Mario; zmodyfikowane 20.01.2009, godz. 20:38 przez zdjęcie profilowe użytkownika kajetansz kajetansz

18.06.2008
Aktualizacja hasła. zdjęcie profilowe użytkownika Mario Mario
26.02.2008
Dodano informację o budowie i eksploatacji tramwajów 205WrAs we Wrocławiu zdjęcie profilowe użytkownika Mario Mario
06.02.2008
Dodano informację o budowie tramwaju zdjęcie profilowe użytkownika Mario Mario
06.02.2008
Zaktualizowano informacje dotyczące obecnej eksploatacji zdjęcie profilowe użytkownika Pepe Pepe
Pod koniec 2006 roku firma Protram dostarczyła do MPK Wrocław pierwsze 2 nowe tramwaje typu 205 WrAs. Są to przegubowe, osadzone na czterech wózkach, trójczłonowe tramwaje z 22% udziałem niskiej podłogi, która została umieszczona w środkowej części wagonu. Dzięki temu tramwaj tego typu jest przyjazny dla osób niepełnosprawnych. Człon pierwszy i trzeci nawiązuje do wagonów typu 204 WrAs. Tramwaje typu 205WrAs posiadają 5 par drzwi wychylno-odskokowych. Wszystkie wagony wyposażono w przyciski do otwierania drzwi przez pasażerów. Ściany przednia i tylna również wykonane są z tworzywa sztucznego. Tramwaje posiadają 8 silników asynchronicznych (czyli prądu przemiennego) o mocy 50 kW. Mają też lepsze przyspieszenie, krótszą drogę hamowania. W tramwaju zastosowano hamowanie elektrodynamiczne, które umożliwia, poprzez pantograf, rekuperację energii elektrycznej do sieci trakcyjnej. Tramwaje wyposażone są w połówkowe pantografy OTK-2, wyświetlacze diodowe oraz piasecznice. W wózkach jezdnych na życzenie MPK zastosowano amortyzatory hydrauliczne pomiędzy belką bujakową i ramą wózka, a także dwa stopnie odsprężynowania między ramą wózka, a maźnicą osi analogicznie jak w wagonach 204WrAs. Względem wózków modernizowanych wagonów rodziny 105N (105NWr) ich podłużnice w 204WrAs i 205WrAs mają nieco inny kształt. Sterowanie jazdą odbywa się za pomocą ręcznego zadajnika jazdy (zwanego joystickiem). Każdy tramwaj jest wyposażony w klimatyzację kabiny motorniczego, podobnie jak w modernizacjach 105NWr klimatyzator ma własny zasilacz. Wagony posiadają szyby wklejane. Niewielki nawiew w dni upalne zapewniają uchylne okienka oraz większe klapy dachowe. Ponieważ w środkowym członie z obniżoną podłogą sufit znajduje się bardzo wysoko, do otwierania nawiewu przez pasażera w wagonach #2701 i #2702 zamontowano przedłużoną ramę stalową, jednak z uwagi na duży wysiłek jaki musi włożyć pasażer w otwarcie nawiewu na dachu, w kolejnych wyprodukowanych wagonach zastosowano otwieranie elektryczne z pulpitu motorniczego. Podobnie jak w protramowskich konstrukcjach 204WrAs i modernizacjach 105NWr, tramwaje 205WrAs posiadają wygodne siedzenia z estetyczną niebieską tapicerką, zamontowano też w nich ramki na reklamy i informacje. Mimo złożonej i nowoczesnej konstrukcji wagony 205WrAs nie posiadają monitoringu.
Pojazdy posiadają bogaty system informacji pasażerskiej. Zamontowano w nich aż 5 pomarańczowych wyświetlaczy diodowych kierunkowych firmy BUSE (przedni, 3 boczne po jednym w każdym z członów oraz mniejszy na tylnej ścianie). Wewnątrz o przystankach pasażerów informuje głosowy system zapowiadania przystanków (gadaczki) oraz wyświetlacze diodowe zamontowane pod sufitem w przedniej części pierwszych dwóch członów. W pierwszych dwóch egzemplarzach (#2701, #2702) są one trójkolorowe, w kolejnych (#2703-#2706) czerwone. W wewnętrznej części kaset wyświetlaczy bocznych umieszczane są tablice z trasą linii.

W pierwszych dniach lutego 2008 roku do eksploatacji weszły kolejne 4 trójczłonowe przegubowce tego typu, co daje łącznie 6 sztuk. Wagony 205WrAs posiadają numery taborowe #2701-#2706, wszystkie stacjonują w zajezdni IV „Borek”. W ruchu liniowym najłatwiej je spotkać w obsłudze linii 4 i 6. Do końca 2009 roku na stan MPK wejść mają kolejne tramwaje tego typu dając łączną ich liczbę 20 sztuk, wypierając stare tramwaje 102Na.
na podstawie danych Protram-u oraz Wikipedii
opracował: Mariusz Belko

na podstawie: Fotogaleria Transportowa TWB, Transport Szynowy i obserwacji własnych
o budowie i eksploatacji we Wrocławiu uzupełnił Łukasz Faluta